შენი და ჩემს დანახვაზე სველდება

დღეს ავტობუსის გაჩერებაზე კონტროლიორმა სიგარეტი მთხოვა. მე მივაწოდე და ერთად გავაბოლეთ. ავტობუსი იგვიანებდა, გამოველაპარაკე, ის კი ლაქ-ლაქის დიდი მოყვარული აღმოჩნდა და მთელი ათი თუ თხუთმეტი წუთი ვისაუბრეთ, თუ რა მძიმეა კონტროლიორის ხვედრი, რომ ბევრს მუშაობენ, ცოტას უხდიან, ხალხს შიგა აქვს, ვისთან აღარ უწევთ ურთიერთობა, რომ ქვეყანა გადაირია და უფსკრულისაკენ მივექანებით.

ამ დროს მოგვიახლოვდა ერთი ჯმუხი და შავგვრემანი ტიპი, ასე ორმოციოდე წლის ( აზერბაიჯანელი – როგორც შემდეგ გაირკვა) თან ოთხი თუ ხუთი ბავშვი ახლდა, შვილები იყვნენ ალბათ. ზრდილობიანად, უსაძაგლესი აქცენტითა და რუსულად გვკითხა, როგორ მოხვედრილიყო “ნა ფლოშად სვაბოდი”. კონტროლიორმა უთხრა, რომ უნდა დალოდებოდა ორმოცდაორ ან ექვს ნომერ ავტობუსს და შემდეგ გაჰყოლოდა, რომელიც პირველი მოვიდოდა. ბილეთი, “რაზუმეეტსია” უნდა აეღო. როგორ და “კასაა” რა! “ფიდისიათ კოფეიკ ქინეშ, ბილეტ ვიტაშიშ”. ასორმოცდაათი ნომერი მოვიდა ზემოაღნიშნულების ნაცვლად და აზერს ვუთხარი აილალენით, ესეც მიდის “ნა ფლოშად სვაბოდი”-მეთქი. აღფრთოვანდა იმ ფაქტით, რომ მე – სტუდენტს “სქიდქა” მაქ და ოც თეთრად ვმგზავრობ ხოლო “დეტი ვოფშე ნე ფლოტიატ”. “უ ნას ვ ბაქუ ტაქ ნეთუ, ქაზლი, გოვორიუ ცებე! ნაშ გადავოი ბიუდჯეთ დვაცეთ მილიარდ, ქუდა ანი ეთი ძენგი სუნუთ, ნე ფონიაც! ნუ ი შთო, შთო უ ნას გორიუჩეე ზა ფოლ ცენი ზათო უ ნაშიხ სთუდენთოვ ი შქოლნიქ სქიდქი ნა გოსუდარსთვენნი თრანსფართ, ნთ, თე შთოო! ქანეშნა ნეთუ! უ ვას ვსო ქა ფო ფოვოჩქამ რაზლოჟენა, ვსო ვ ფორიადქე, ვსო ჩისთა, ა უ ნას ქაქ ქაშა! ნეე, ნეე, ზდეს ქულთურა ჩუსთვუეთსია”. ვუსმენდი და მსიამოვნებდა, რომ ჩემს ქალაქში უფრო “ჩუსთვუეთსა ქულთურა” ვიდრე ვიღაცის, ვისაც ყელამდე ნავთობი, გაზი, როგორც იტყვიან შავი ოქრო აქვს, მაგრამ მაინც იმ ოქროსავით შავ მძღნერში ზის და თვალი ჩემი თბილისის ქუჩებზე რჩება.

ავტობუსიდან გაღიმებული ჩამოვედი და გვერდით ორმა ტიპმა ჩამიარა, ერთი მეორეს ეუბნებოდა – შენი და ჩემს დანახვაზე სველდებაო. და მეორემ უპასუხა, ვიციო.

ზუსტად თხუთმეტი წამი მოვასწარი, შემენარჩუნებინა ის სიამაყის შეგრძნება, რომელიც აზერთან შეხვედრამ გამიჩინა :D