ტიპი, რომლის მეგობარ გოგოსაც მაინც და მაინც არ აღფრთოვანებს სექსი, მიმართავს მრავალნაცად და ეფექტურ საშუალებას თვითდაკმაყოფილებისა – მასტურბაციას. რაღაცა მარათონიც კი მოუგია და მასტურბაციის მეფის ტიტულიც მოიხვეჭა. დაწვრილებით ვიდეოში:

არამარტო არასრულწლოვანთათვის, არამედ ზრდასრულთათვისაც არაა რეკომენდებული, წაიკითხონ ქვემოთმოყვანილი ტექსტი,
რამდენადაც ის შეიცავს ძლიერ ლექსიკას და ეშკმაკმა იცის, როგორც ლიტერატურული ნაწარმოები, ამად ღირს, თუ არა.

* * *

-          გაააჯვიი!

-          ჰა, ჰა, ჰა, ჰა, ჰა, ხი, ხი, ხი, ხი…

-          გადი, ბიჭო, გაწიე ეგ ყლეობა!

-          ბუუუ, ჰა, ჰა, ჰა, ჰაააა…

-          აუ, მოგტყნავ ეხლა!

-          მოვიდააა!

-          გააჯვი, ბიჭო, მეზიზღება-მეთქი!!!

-          გეზიზღება კი არა, გეშინია, შე ყვერო, შენა!

-          ბოზი ვიყო, მოგხვდება!

-          რა მომხვდება?!

-          რა და, აი ესა!.. – რეზიმ შეშინებული ადამიანის სისწრაფით ჯიბიდან მძიმე და დიდი მობილური ტელეფონი ამოიღო, ჩინური – რკინის კორპუსით და გუგას ისეთი ძალით გაუქანა, რომ არ ასცდენოდა, უეჭველად თავს გაუხეთქავდა.

გუგა გაშრა.

-          გამოყლევდი, შეჩემა? ეგ რო მომხვედროდა, მომიტყნავდა სახეს!

-          რა, არა გაქ მოსატყნავი, რო?! – შეუღრინა რეზიმ.

-          შე, ყლეო! – მიაძახა გუგამ გესლიანად და მკვდარი ვირთხა ზედ მიაგდო. რეზიმ ჯერ შემზარავი ხმით იღრიალა, მერე ორივე ხელი რაღაცნაირად აიქნია და თითქოს უხილავი თოკებით ჰქონდა მაჯებზე მიბმულიო, ფეხებიც ააყოლა. ამ უცნაურ და უცაბედ მოძრაობას ძველმა ხის სკამმა ვერ გაუძლო და ჩატყდა. რეზი იატაკზე აღმოჩნდა გულაღმა მწოლიარე, ხოლო მის ფეხებს შორის მკვდარი ვირთხა ისე ეგდო, თითქოს ამ სცენაში არავითარი წვლილი არ მიუძღვოდა მის არსებობას. გუგა ჩაბჟირდა. რეზი წამით გაშეშდა, წამოდგომა სცადა, ფეხი აუცურდა, დაეცა, წამოხტა და ოთახიდან გავარდა. გუგა ერთი ხელით სიცილისაგან ატკიებულ მუცელს ებღაუჭებოდა, ხოლო მეორეთი ცრემლებს იწმენდდა.

იქვე კომპიუტერთან დიდი ყურსასმენებით ნიკა იჯდა, რომელსაც არც დაუნახავს და არც გაუგია, რა მოხდა ოთახში. თავისთვის ვორქრაფთს თამაშობდა. რეზიმ სული მოიბრუნა, როგორც იქნა ამოისუნთქა, ტელევიზორი ჩართო, სიგარეტს მოუკიდა და დივანზე მიწვა. ორიოდე წუთის შემდეგ, როცა ნიკა გამოფხიზლდა და მიმოიხედა, გაკვირვებულმა იკითხა:

-          რა მოხდა აქ, ეე?

რეზიმ ისე შეხედა, როგორც საცოდავ, ინვალიდის სავარძელს მიჯაჭვულ, იმბეცილ ბავშვს უყურებენ:

-          აუ, შენც მაგარი ყლე ხარ, ბოზიშვილივიყო – და სიგარეტის ნამწვი ესროლა.

-          ეე, შიგ ხო არა გაქ! – წამოხტა ნიკა – ყლეო! გუგა რა იქნა?

-          რავი, მაგის კარგიც მოვტყან, გაიქცა…

-          რას ქვია, გაიქცა?

-       ვირთხა მივაგდე ზედ და შიშისაგან ჯერ აყლისთავდა, მერე – გუგა სიცილს ვერ იკავებდა – მერე ადგომას ჩალიჩობდა, ერთი საათი იფორთხიალა და ბოლოს როგორც იქნა ადგა ფეხზე და გაიქცა – ამაყად ჩააბარა პატაკი ნიკას გუგამ.

-          რა  ყლე ხარ, შეჩემა, არ იცი, როგორ ეშინია მაგას ეგეთი ყლეობების? – სერიოზულად უსაყვედურა ნიკამ და ვირთხასთან ჩაიკუზა.

-          კაი, რა შეჩემა, გავეხუმრე – ცალყბად იმართლა თავი გუგამ.

-          შენ იხუმრე და მასე შეიძლება ადამიანს გული გაუხეთქო – ნიკამ კუდით ასწია ვირთხა და სანაგვე ყუთში ჩააგდო.

-          კაი, რა თუ ძმა ხარ, გული არა – ყლე…

ნიკა მობრუნდა და გაფითრდა.

-          ეს რა არი, შეჩემა!? – გაოგნებული სახით გასძახა გუგას, რომელიც დერეფანში, ტუალეტის ღია კარში იდგა და განცხრომით ფსამდა.

-          რაა, შეჩე? – ასძახა ჭერს გუგამ.

-          რა რაა, შე ყლეო, ჩემს სადიპლომო ნამუშევარში რეზის ჩინური ყლეობა რატოა გათხრილი!? – ღრიალით დაამთავრა ნიკამ წინადადება.

გუგას ფერი ეცვალა, მაგრამ  ხმა არ ამოუღია. ავლადიდება დააბინავა, ხელები მაიკაზე შეიწმინდა და ოთახში შებრუნდა, სადაც ყბამოქცეული ნიკა გაქვავებულიყო და პასუხს ელოდა. რა ეპასუხა არ იცოდა, პირი დააღო ღრმად ჩაისუნთქა და აღიარა.

-          მმმმ… რეზიმ მესროლა და…

-          და!? – დაიხრიალა ნიკამ

-          და ამცდა! – გაიღიმა გუგამ ყურებამდე – აზრზე ხარ, ეგ რო მომხვედროდა, მომიტყნავდა სახეს!

-          შე ყლეო! – დაიღრიალა ნიკამ – მოგიტყნავთ ორივეს ჯიშს! ერთი კვირა ვძერწავდი ამ ყლეობას!!! ორი კვირაა ვაშრობ ამ ყლე ამინდის გამო, ძლივს ოდნავ გამაგრდა და აქეთ გამოვიტანე, მზე უფრო მეტად მიუდგება-მეთქი და შენი ყლე თავის გამო რეზიმ თხარა სახეში თავისი მობილური!!! დღეს შაბათია! ორშაბათს პრეზენტაცია მქონდა, რა ყლეს ვეტაკო ეხლა! – უკანსკნელ ხმაზე ყვიროდა ნიკა. წამოწითლდა და ძარღვები დაებურცა – ჰა!? რა ვქნა-მეთქი, ახლა!?

-          რაააავი მე, შეჩე – ხმა უთრთოდა გუგას – ისა, ავანგარდულ პონტში არ წავა? ექსპერიმენტალური ხელოვნება, რამე, ენდი უორჰოლი, მალევიჩი და ამბავი, ჰა, არა? ვითომ ეგრე ჩაიფიქრე, რა… ნუუუ დავუბრუნებთ რეზის ტელეფონს. მე, მეე ვუყიდი, ბოზიშვილივიყო.. – უსუსურად და უმწეოდ იღიმებოდა და იმართლებდა თავს გუგა და თან უკან იხევდა. ნიკა დუღდა და გუგასკენ მიიწევდა.

-          ავანგარდულად მოგტყნავ ეხლა!!! – შეჰყვირა ნიკამ!

-          კაი შეჩე, დამშვიდდი, რა მოგივიდა, მართლა გეუბნები..

-          არა ვარ მე ავანგარდისტი!!! – ნიკა ტონს არ იცვლიდა.

-     არც ბაბუაჩემი იყო შეჩე მეომარი, მაგრამ წაიყვანეს ომში და შენ ხომ ომში არავის მიჰყევხარ? დათმე შენი პრინციპი ერთხელ, რა მოხდება? თან თუ პრეზენტაციის დროს რეზის ვინმე დაურეკავს, შენი ქანდაკება აჭყვიტინდება – გაიკრიჭა გუგა. ნიკამ ცარიელ ლუდის ბოთლს წამოავლო ხელი, გუგა მიხვდა, რომ ყველაფერი სერიოზულად იყო და სერიოზულადვე დაიწყო სიტუაციიდან გამოსავლის ძიება.

-      კარგი, შეჩემა! გეყოფა! გამოუძერწე ახლიდან ცხვირპირი და ეგაა რა, მთლიანად ხომ არ გაგხდომია დასამზადებელი? ახლიდან ამოძერწე ეგ ოხერი დინგი და ბოზიშვილივიყო თუ ჩემს დას არ მოვპარო ფენი მაგის გასაშრობად! – ამ დროს ნიკას მძვინვარებამ გადაუარა და მიხვდა, რომ არც ისე ტრაგიკულად იყო საქმე, როგორც თვითონ აღიქვამდა. ლუდის ბოთლი დადგა და რაკი შინაგანად ვერ შეურიგდა იმ ფაქტს, რომ გუგაზე შური ვერ იძია, გესლიანად მიუგდო:

-          ყურადღებით იყავი, შენი დის ფენი და ვიბრატორი არ აგერიოს ერთმანეთში!

-          ნუ გეშინია, შეჩე, ფენს ხომ მეც ვხმარობ ხოლმე, გავარჩევ როგორმე! – გაიკრიჭა ნიკა, ქურთუკი საკიდიდან ჩამოხსნა და სადარბაზოში გაუჩინარდა.

ნიკა გუგას ამ რეაქციამ არ გააკვირვა, რადგან იცოდა მის ძმაკაცს (პრინციპში მასაც) „ეგეთი რამეები ყლეზე ეკიდა“. დაჯდა. გააცნობიერა აშკარა სურვილი, რომ ყველაფერი თავიდან ამოეგდო და დაევიწყებინა, დამშვიდებულიყო და კონცენტრირება მოეხდინა პრობლემაზე, რომელსაც ნერვების დაკაწვრითა და კბილთა ღრჭენით ნამდვილად ვერ მოაგვარებდა.

არ გასულა ნახევარი საათი, რომ რეზი დაბრუნდა. კარი შემოაღო და გარედან მოაყურადა. მერე ნელა შემოდგა ერთი ფეხი, მეორე და შემოსასვლელში უჩუმრად შემოიძურწა. ნიკა თავისი ოთახიდან ხედავდა სარკეს, რომელიც დერეფანში ეკიდა და მასში აშკარად ჩანდა, თუ როგორი თრთოლვითა და კურდღლური შიშით, გაფაციცებითა და სიფრთხილით მოიპარებოდა რეზი. ნიკა ძალიან გაართო ამ სანახაობამ. უცბად გაახსენდა ებრაელი პიანისტი, ფილმიდან „პიანისტი“, რომელიც ზუსტად ისე უფრთხოდა ფაშისტებს, როგორც ამ წუთას რეზი გუგას და მის ლუგერს, ამ შემთხვევაში – მკვდარ ვირთხას. ნიკას გაახსენდა ფილმი, ის მსახიობი – მთავარ როლში, როგორ დაიპარებოდა ფაშისტებისაგან დამძვრალი უსუსური, უდანაშაულო, ებრაელი პიანისტი (ამის შემდეგ ნიკა და მთელი სამეგობრო წრე რეზის ზედმეტსახელად „პიანისტს“ დაუძახებს) ძველ ნანგრევებში და როგორ დაეძებდა თუნდაც რაიმე საკვების მსგავსს, რომ სული არ ამოხდომოდა შიმშილისგან. ნიკამ თავის თავს დაავალა, აუცილებლად ენახა ეს ფილმი მეორედ, რათა შეედარებინა რეზის ამჟამინდელი, რეალური, შიში, რომელიც მთელი თავისი ნატურით გამოიხატებოდა იმ შიშთან, რომელსაც ფილმში მსახიობი თავისი მსახიობური ოსტატობის მეშვეობით გამოხატავდა. უეცრად გაუჩნდა ასეთი უდიდესი სურვილი, რაღაც ახირების მსგავსი შეედარებინა ეს ორი ფენომენი ერთმანეთისათვის – გენიალურად ნათამაშები და სულიერ ტკივილამდე რეალურად განცდილი გრძნობა – შიში, რომელსაც მთლიანად მოეცვა ამ წუთას რეზის არსება, მაგრამ მას რაღაც მაინც აბედინებდა აქ შემოსვლას. ნიკა მიხვდა.

-          ამას ეძებ!? – შეძახილი და ნიკას რეზის წინ მიწიდან ამომძვრალივით აღმოჩენა – ერთი იყო. მას ხელში რეზის მობილური ეჭირა, რომელიც ნახევრად მთხვრილი იყო, რაღაც თიხის მსგავსი ნივთიერებით.

-          აა..ა…ა…ა…ააა..ა!! ჰ…ჰ..ჰჰო! – აღმოხდა  პიანისტს და უდაბნოში ძალით ნათრევი ავადმყოფი მონასავით ჩაიკეცა.

-          რა გჭირს, შეჩემა!? სუფთა, პიანისტი ხარ რა! ბოზიშვილივიყო, პიანისტი ხარ! – ხარხარებდა ნიკა.

რეზის გულისწასვლა დიდხანს არ გაგრძელებულა ორიოდე წუთში აზრზე მოვიდა, წყალი შეისხა, დაწყნარდა და გადაწყვიტა:

-          გუგას მოვკლავ, ჩმპრშგვთვ!

-          ვერაფერს ვერ უზამ! – უპასუხა ნიკამ ისე, რომ ზედ არ შეუხედავს.

-          ძმობას გაფიცებ, რისი ეშინია, არ იცი? – დაიწყო რეზიმ შურისძიებისათვის ადვილი გზის ძიება.

-          უაფრიჰ! – მიუგო ნიკამ გამოტენილი პირით – ენდვიჰი ნდა?

-          დაიცა, რა დროს სენდვიჩია, რას ნიშნავს, არაფრის!?

-          . . . – ნიკა ღეჭავდა.

-          კაი და ყველაზე ძვირფასი ვინ ან რა არის მაგისთვის, იმაზე რო ვეღადაო, ჰა? არ წავა?  – გაშალა ხელები რეზიმ. ნიკამ როგორც იქნა ლუკმა ჩაყლაპა და მიუგო:

-          ბიჯო, ვცადე ეგ, მაგრამ ხო იცი, არა, რა როჟაა. ყლეზე კიდია. ტიპს შეურაცხყოფას ვერ მიაყენებ. არავითარი ღირებულება არ გააჩნია. რომ დაინახოს, მამა დას როგორ უტყნავს, შეიძლება აუდგეს. – თქვა ნიკამ პროფესიონალური სერიოზულობით და სენდვიჩს ძირითადი ნაწილი კბილებით მოაბრდღვნა.

-          ნიკა დაიღრიჯა.

-          ა იყო, ა გევაჰება ენდვიჰი?

-          სენდივიჩი არ მევასება კი არა, რა მეტაფორა გააძრე, შეჩემა, გამოვყლევდი, საიდან იგონებ ეგეთ რაღაცეებს!? – ზიზღიანად ჰკითხა რეზიმ ნიკას. ნიკამ რამდენადაც მოახერხა და თუ შეიძლება, ასე ითქვას, სენდვიჩით გამოტენილი პირით გაიღიმა და ბეკონის, ყველის, მწვანილის, სალათის ფურცლის, პურის ნამცეცებისა და ხახვის რგოლებს შორის გამოსცრა:

-          დობდო პოჟაროვაწ ვ მოი მირ!

რეზი ისე უცქერდა ნიკას, როგორც უცქერენ, ვთქვათ, ცხენის მყრალ ლეშს ივლისის თვეში შუადღისას და შუა გზაზე.

-          განა შენ გუგაზე ნაკლები ხარ! – სცადა რეზიმ ნიკას გაკვირვება. ამ უკანასკნელმა ეს კომპლიმენტად მიიღო და ცნობისმოყვარეობაც კი გამოიჩინა:

-          რა პონტში?

-          რა რა პონტში!? ერთნაირი გათახსირებულები ხართ ორივე! – ზურგშექცევით ელაპარაკებოდა ნიკას რეზი. ნიკამ მზაკვრულად გაიღიმა, რაც შეიძლებოდა ბევრი კოკა-კოლა მოსვა და იმხელა ხმაზე დააბოყინა, ფანჯრებს მთლად ზრიალი არ დაუწყიათ, მაგრამ აშკარა ვიბრაცია იგრძნეს.

-          ფუუუჰ! ჩაგცეს გლანდებში წიხლი მამაჩემმა! – ცხვირზე ხელი აიფარა რეზიმ.

-          რა იყო, შეჩემა, რას იწყევლები?

-          სენდვიჩი ჭამე თუ ხახვის მოსავალი აიღე მაგ პირით, შეჩემა, რა იყო, რა სუნი დააყენე!? – სახის ჭმუხვნით ამოიკვნესა რეზიმ და ფანჯრების გაღება დაიწყო.

-          ეე!

-          რაა!?

-          ცივა!

-          იდი ნახუი, ყაარს აქაურობა!!! – ცხვირზე ხელმოჭერილი ბრაზობდა რეზი.

ნიკა კიდევ კოკაკოლას წრუპავდა და შემდეგი დარტყმისათვის ემზადებოდა. ქანდაკება კი იდგა ხელებჩამოყრილი გაუნძრევლად და ძალიან ჰგავდა,  მთვრალ მუსიკოსს, მაგალითად  ტომ უეიტსს. ძალიან ჰგავდა, არა მარტო იმიტომ, რომ ნიკას ტომ უეიტსი უყვარდა, არამედ იმიტომ, რომ ნიკა მართლაც მაგარი იყო თავის საქმეში და ეს თვითონაც იცოდა. ისიც იცოდა, რომ გუგა სინამდვილეში დასალევის საშოვნელად წავიდა და სულ მალე კონიაკის ბოთლით მოადგებოდა უკან. რეზი ამაღამ აქ დარჩებოდა, რადგან თავის ერთოთახიან ბინაში ვერ დაბრუნდებოდა, იქ ხომ მის დას თავისი საყვარელი მიჰყავდა შაბათობით. გუგა მთელი დღე იოხუნჯებდა, დალევდა, მოწევდა, იცინებდა, რეზის კიდევ შეაშინებდა, ნიკას ნერვებს მოუშლიდა, მაგრამ, როცა ყველა დაიძინებდა, აივანზე გავიდოდა, ღერს ღერზე მოუკიდებდა და გათენებას დაელოდებოდა, რადგან დღეს ზუსტად ერთი წელი სრულდებოდა, იმ დღიდან, როცა კაცი შემოაკვდა და ეს ყველამ აპატია, საკუთარი თავის გარდა. იცოდა ნიკამ თავისი ორი უბედური ძმაკაცის ამბავი და ლამის საკუთარ თავზე მეტად უყვარდა ისინი, მაგრამ ამაში არც ფხიზელი და არც მთვრალი არ გამოტყდებოდა. ერთადერთი სადაც ეს სიყვარული გამოსჭვიოდა ხოლმე იყო ძნელად შესამჩნევი ალერსიანი ტონი, რომლითაც ამ სიტყვებს წარმოთქვამდა ხოლმე:

-          ყლეები, მაგათი პირში შევეცი!

დღეს ავტობუსის გაჩერებაზე კონტროლიორმა სიგარეტი მთხოვა. მე მივაწოდე და ერთად გავაბოლეთ. ავტობუსი იგვიანებდა, გამოველაპარაკე, ის კი ლაქ-ლაქის დიდი მოყვარული აღმოჩნდა და მთელი ათი თუ თხუთმეტი წუთი ვისაუბრეთ, თუ რა მძიმეა კონტროლიორის ხვედრი, რომ ბევრს მუშაობენ, ცოტას უხდიან, ხალხს შიგა აქვს, ვისთან აღარ უწევთ ურთიერთობა, რომ ქვეყანა გადაირია და უფსკრულისაკენ მივექანებით.

ამ დროს მოგვიახლოვდა ერთი ჯმუხი და შავგვრემანი ტიპი, ასე ორმოციოდე წლის ( აზერბაიჯანელი – როგორც შემდეგ გაირკვა) თან ოთხი თუ ხუთი ბავშვი ახლდა, შვილები იყვნენ ალბათ. ზრდილობიანად, უსაძაგლესი აქცენტითა და რუსულად გვკითხა, როგორ მოხვედრილიყო “ნა ფლოშად სვაბოდი”. კონტროლიორმა უთხრა, რომ უნდა დალოდებოდა ორმოცდაორ ან ექვს ნომერ ავტობუსს და შემდეგ გაჰყოლოდა, რომელიც პირველი მოვიდოდა. ბილეთი, “რაზუმეეტსია” უნდა აეღო. როგორ და “კასაა” რა! “ფიდისიათ კოფეიკ ქინეშ, ბილეტ ვიტაშიშ”. ასორმოცდაათი ნომერი მოვიდა ზემოაღნიშნულების ნაცვლად და აზერს ვუთხარი აილალენით, ესეც მიდის “ნა ფლოშად სვაბოდი”-მეთქი. აღფრთოვანდა იმ ფაქტით, რომ მე – სტუდენტს “სქიდქა” მაქ და ოც თეთრად ვმგზავრობ ხოლო “დეტი ვოფშე ნე ფლოტიატ”. “უ ნას ვ ბაქუ ტაქ ნეთუ, ქაზლი, გოვორიუ ცებე! ნაშ გადავოი ბიუდჯეთ დვაცეთ მილიარდ, ქუდა ანი ეთი ძენგი სუნუთ, ნე ფონიაც! ნუ ი შთო, შთო უ ნას გორიუჩეე ზა ფოლ ცენი ზათო უ ნაშიხ სთუდენთოვ ი შქოლნიქ სქიდქი ნა გოსუდარსთვენნი თრანსფართ, ნთ, თე შთოო! ქანეშნა ნეთუ! უ ვას ვსო ქა ფო ფოვოჩქამ რაზლოჟენა, ვსო ვ ფორიადქე, ვსო ჩისთა, ა უ ნას ქაქ ქაშა! ნეე, ნეე, ზდეს ქულთურა ჩუსთვუეთსია”. ვუსმენდი და მსიამოვნებდა, რომ ჩემს ქალაქში უფრო “ჩუსთვუეთსა ქულთურა” ვიდრე ვიღაცის, ვისაც ყელამდე ნავთობი, გაზი, როგორც იტყვიან შავი ოქრო აქვს, მაგრამ მაინც იმ ოქროსავით შავ მძღნერში ზის და თვალი ჩემი თბილისის ქუჩებზე რჩება.

ავტობუსიდან გაღიმებული ჩამოვედი და გვერდით ორმა ტიპმა ჩამიარა, ერთი მეორეს ეუბნებოდა – შენი და ჩემს დანახვაზე სველდებაო. და მეორემ უპასუხა, ვიციო.

ზუსტად თხუთმეტი წამი მოვასწარი, შემენარჩუნებინა ის სიამაყის შეგრძნება, რომელიც აზერთან შეხვედრამ გამიჩინა :D

ოცნებებითა და სანატრელი გეგმებით დატვირთულ ვაგონებს პესიმიზმის ძრავით ამოქმედებული ლოკომოტივი ცხოვრებისეული ერთფეროვნების რელსებზე მიაქანებს რეალისტური შეხედულებებისა და ნებით თუ უნებლიედ განვითარებული ნიჰილისტური მრწამსის ქურისკენ. იქ ყველაფერი იხარშება და იბუგება ისე, რომ ნაცარსა და მტვერსაც ვერ იპოვის ჩემი მეორე მეოცნებე მე.

სინამდვილეში ყველაფერი მარტივადაა. არის დღეს, არის ხვალ და არის გუშინ. ის დღე კი, რომლის დიდ და მდიდრულად მორთულ სადგურზეც ჩემი სურვილით უნდა მოხვდეს ოცნებების მატარებელი, სადღაც შორს ისე ბუნდოვნად მოსჩანს, ვერც კი გამიაზრებია, მართლა არის ის იქ, თუ ჩემი ცოცხალ-მკვდარი და დაჩიავებული იმედი მიქმნის ილუზიას.

წუხელ მთელი ღამე წვიმდა. ხან ცრიდა, ხან ოდნავ ახმაურდებოდა და სულ ისეთი შეგრძნება მეუფლებოდა თითქოს, ეს ესაა გადაიღებს და შეჩერდებაო, მაგრამ მთელი ღამე ერთგულად იწვიმა. დილას ცრიდა და შუადღისკენ უკვე გადაიღო.

ეწვიმა მთელი დღე გადაუღებლად(?)

ამასწინათ, რაღაც ვაკანსია იყო გამოცხადებული  jobs.ge-ზე. ერთერთი  გამომცემლობა რედაქტორს ეძებდა. მოთხოვნებს გარკვეულწილად ვაკმაყოფილებდი, მხოლოდ, რეზუმესთან ერთად საჭირო იყო გაგვეგზავნა მოკლე ესე სათაურით – მე და წიგნები. ესე დავწერე, გამომცემლობიდან არ დაურეკავთ :D. მე ჩემი ესე მაინც მომწონს და მინდა, აქ დავპოსტო.

წიგნთან ურთიერთობა ადრეულ ასაკშივე დავიწყე. ჯერ კიდევ ძალიან პატარა ვიყავი, როცა მამაჩემი რევაზ ინანიშვილის მოთხრობებს მიკითხავდა ხოლმე. იგი ამას იმიტომ კი არ აკეთებდა, რომ მე წიგნიერებითა და განათლებით დავეინტერესებინე, არამედ იმიტომ, რომ წმინდა და კეთილგონიერი ღირებულებები მეგრძნო და ჩემი, როგორც პიროვნების, ჩამოყალიბების პირველივე ნაბიჯები გაჯერებულიყო იმ ჭეშმარიტი ადამიანური მოტივებით, რომელნიც ისე ჩქეფდნენ რევაზ ინანიშვილის მოთხრობებში, როგორც ჩემს ძარღვებში მამას სისხლი. ისტორიკოსი მამისა და ფილოლოგი დედის ოჯახში, ბავშვობიდანვე წიგნებით ვიყავი გარემოცული და წერა-კითხვა სკოლაში მისვლამდე ბევრად ადრე ვისწავლე.

კარგად მახსოვს, ოთხი წლის ვიყავი, ერთ დღეს მამამ ვაჟა–ფშაველას სქელტანიანი წიგნი გადმოიღო, გვერდით მომისვა და ალუდა ქეთელაურს ისეთი გატაცებით მიკითხავდა, რომ ჩემი უსაზღვრო ფანტაზიის წყალობით თავი შატილში ამოვყავი. ნაწარმოების სიღრმესა და მასში ჩაქსოვილ, ეპოქისათვის დამახასიათებელ პრობლემას, რა თქმა უნდა, ოთხი წლისა ვერ გავიაზრებდი, მაგრამ იმდენად მძაფრად განვიცადე მუცალის სიკვდილი, მინდიას მიერ ქისტის მკლავის მოკვეთა და ალუდას თემიდან გაძევების ფაქტი, რამდენადაც ეს ჩემს ბავშვურ სულსა და გულს შეეძლო. სიტყვები – „ერთიც მაისმა შორიდან მწარე ქვითინი ქალისა“ იმხელა სევდას მგვრიდა, რომ თვალზე ცრემლი მადგებოდა. ამ შეგრძნებებმა ჩემში კითხვის სწავლის სურვილი გააღვიძეს და მამას შევუჩნდი.

ერთხელ, როცა მამას ბიძას, ოთარ რჩეულიშვილს, ვსტუმრობდით, მამამ მასთან საუბარში ჩემი წერა–კითხვისაკენ მიდრეკილების შესახებ ჩამოაგდო სიტყვა. იმ დღეს, საჩუქრად ორი წიგნი მივიღე. პირველი და მეორე კლასის, იაკობ გოგებაშვილი, „დედა ენა“. ჩემს სიხარულს საზღვარი არ ჰქონდა, მთელი დღე წიგნებს ვუკირკიტებდი და კითხვასაც  მალე ავუღე ალღო. სამწუხაროდ, ასეთი ბეჯითი და დაუცხრომელი მიდრეკილება სწავლისადმი ბოლომდე არ გამყოლია. როდესაც სკოლაში დიდი სერიოზულობით მომთხოვეს ის, რაც ჩემთვის უადვილესი იყო (სპეციალურ რვეულში ასო–ბგერების გამოწერა და „აი თითის“ დამარცვლით კითხვა), მეცადინეობაზე ხელი ავიღე და ვცდილობდი, მთელი თავისუფალი დრო სხვადასხვაგვარი გასართობებისა და თამაშებისთვის დამეთმო. მიუხედავად ყმაწვილური სიზარმაცისა, ინტერესი მხატვრული ლიტერატურისადმი არ გამნელებია და მიყვარდა იმის კითხვა, რაც სასკოლო დავალებაში არ შედიოდა და რის წაკითხვასაც არავინ მავალებდა. როგორც უმრავლესობისთვის, ჩემი პირველი ნაწარმოებებიც ტომ სოიერისა და ჰეკლბერი ფინის თავგადასავლები იყო. საყმაწვილო, სათავგადასავლო ნაწარმოებების კითხვა შერლოკ ჰოლმსით დავასრულე. პირველად პროსპერ მერიმეს  რამდენიმე მოთხრობა რომ წავიკითხე, მივხვდი რომ ლიტერატურაში საინტერესო და ღირებული მხოლოდ ნაწარმოების ორიგინალური სიუჟეტი კი არ იყო, არამედ რაღაც ისეთი, რაც ინტერესის დაკმაყოფილების გარდა ჩემს სულიერ თუ შინაგან სამყაროს გაამდიდრებდა. პირველად ამას სწორედ მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობებსა და რომანებში მივაგენი. ვეცნობოდი ქართული მწერლობის საგანძურს, პარალელურად უცხოურ ლიტერატურასაც ვკითხულობდი და ასაკის მატებასთან ერთად უფრო და უფრო კარგად მესმოდა იმ კაცისა, „რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა“.

დღესდღეობით, წიგნები და მხატვრული ლიტერატურა ჩემთვის იმ თითზე ჩამოსათვლელ სამყაროთაგანია, რომელშიც თავს ყველაზე მყუდროდ და კომფორტულად ვგრძნობ. წიგნებში ვპოულობ იმ საზრდოს, რომელიც ჩემს გონებას მუდამ აფხიზლებს და ხვეწს ცხოვრებისადმი მიდგომას. წიგნები მეხმარებიან, გავიაზრო და სიღრმისეულად განვსაჯო ყოველი მოვლენა თუ სიტუაცია ჩემ ირგვლივ. ეს ერთგვარ ძალასა და მხნეობას მმატებს. სწორედ კითხვა და წაკითხულის ანალიზი არის ის პროცესი, რომლის მეშვეობითაც მიყალიბდება ინდივიდუალური, სხვისგან განსხვავებული შეხედულებები ამა თუ იმ საკითხზე. ყოველივე ზემოთჩამოთვლილი მიცავს მოვექცე ვინმეს ინტელექტუალური თუ იდეური ზეგავლენის ქვეშ და მინარჩუნებს საკუთარ ადგილს საზოგადოებაში.

ზამთარი მოვიდა.

ყველაფერი დამთავრდა.

შემოდგომის უკანასკნელი გმინვა და ფაჩუნი მისწყდა რობერტის ავტოფარეხის კართან, რომელშიც რობერტმა თავისი კადილაკი შეაცურა, გადმოვიდა, გაუღიმა როგორც ბავშვს მზრუნველმა მამამ და ისე ჩააქრო შუქი.

რობერტი ფარეხიდან შიდა კიბით თავისი ძველი სახლის დერეფანში ავიდა, კარი მოიხურა და  ლურსმანზე თავისი ძველი ტყავის ქურთუკი ჩამოჰკიდა.

შესცივდა რობერტს. ჯეკ დენიელსის ბოთლი ეძახდა, რომელიც ნახევრად ცარიელი ეგდო სავარძლის ფეხებთან. სავარძლის წინ იყო ბუხარი.

ბუხარი გიზგიზებდა, რობერტი ვისკის წრუპავდა და უყურებდა ფანჯარას, რომელიც მალე, სულ მალე ჯადოსნური სითეთრის პეიზაჟს ჩაიხატავდა ჩარჩოებში და ცისფრად ამოიჭირხლებოდა. რობერტი ძვლებით გრძნობდა ამას.

რობერტი მძღოლი იყო.

მთელი თავისი ცხოვრება მძღოლი იყო.

როდესაც ცამეტი წლისა მამას ფერმაზე  ეხმარებოდა,  მძღოლი  იყო, როდესაც ცხრამეტი წლისა ჩაინათაუნის მიყრუებულ კვარტალში მართას აცილებდა ხოლმე, საწყობის მძღოლი იყო, როდესაც ვიეტნამის ჭაობებში მისი მოძმეების სისხლი იღვრებოდა და სამხედრო სატვირთოს კაბინის  სახურავი საცერდებოდა ტყვიამფრქვევის მიერ, რობერტი მძღოლი იყო.  ის უძღვებოდა საკუთარ თავს, სხვებს და ცხოვრებას…

მას არასოდეს არ უძღვებოდნენ.

რობერტი გაუნათლებელი კაცი იყო, მაგრამ რობერტი გრძნობდა.

რობერტი გრძნობდა ადამიანებს, მიწას, მზეს, წყალს, ტანჯვას, სიხარულს და საკუთარ თავს, ამ ბოლო დროს, საკუთარ თავს – განსაკუთრებით.

რობერტი ოთხმოცდახუთის შესრულდა გასულ კვირას.

რობერტმა გასულ წელს მართა დამარხა, იმის წინა წელს ჯონი, უილიამი და უილიამის მეუღლე  -  დები.

რობერტს დამმარხავი არ ჰყავდა.

ერთადერთი, რაც რობერტს გააჩნდა და უყვარდა ეს იყო ბიძამისის, გრეგორი აირონის, სახსოვარი – შავი კადილაკი 1949 წლის.

ოხ, როგორ გაუხარდათ ახლადშეუღლებულებს ეს ბრწყინვალე საჩუქარი.

როგორ მოსწონდა რობერტს მართას ყავისფერი თმის ფრიალი, როცა თავისი კადილაკით მიაქროლებდა ზღვის პირას.

რობერტს ესიზმრება: თავისი კადილაკით მართა მიჰყავს დედასთან, მართას თეთრი ფარფლებიანი ქუდი უმშვენებს კოპწია მხრებს. ბავშვები უკან სხედან. უცბად იღრუბლება, ცა ქუხილს იყწებს. ჯერ ჯონი იზრდება წამიერად, შემდეგ უილიამი. რობერტმა არ იცის, რა ეშმაკის მანქანებით, მაგრამ მართა საერთოდ ქრება, ზღვის პირის ნაცვლად ვიეტნამის ტყეები მოჩანს. ჯონსა და უილიამს ავტომატები უჭირავთ, რობერტი მანქანას გამალებით მიაქროლებს, მაგრამ ტყვიამფრქვევიანი გამანადგურებელი მის კადილაკს ეწევა, ცეცხლს უხსნის და. და ჯონიც და უილიამიც ქრებიან, როგორც მართა. რობერტი მარტო რჩება, ტყვიამფრქვევი საშინელი ზრიალით უახლოვდება, მაგრამ არცერთი ტყვია არ ხვდება რობერტს! უნდა რომ მანქანა გააჩეროს, გადმოვიდეს და ტყვიამფრქვევს გული შეუშვიროს, მაგრამ მუხრუჭი აღარ იჭერს, საჭე არ ემორჩილება, გადაბმულობა გაქვავებულია, კადილაკი თავად მიჰქრის ტრამალებზე. აღარც ვიეტნამია, აღარც ტყვიამფრქვევიანი  გამანადგურებელი, აღარც სისხლი და ჭექა-ქუხილი.

რობერტს ეღვიძება, ყველაფერი სტკივა. არ იცის, რატომ რისთვის ან ვისთვის, არ იცის რობერტმა არაფერი, რობერტი მხოლოდ გრძნობს და სტკივა.

მინდა, ბევრი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე, მათ ვინც იცით, რომ მე ერთ დროს ვბლოგერობდი, შეგატყობინოთ, რომ ვაპირებ აღვსგე ფენიქსებრ! რატომ გადავწყვიტე – 1. მომინდა 2. ძალიან მომინდა 3. ძალიან ძალიან მომინდა

რატომ მომინდა, არ მკითხოთ, არ ვიცი! ერთი რამ ვიცი, რომ ჩემი ბლოგერული წარსული დიდი წარმატებებით არ გამოირჩევა არა მხოლოდ იმიტომ, რომ მე ძალიან ზარმაცი ვარ, არამედ იმიტომ, რომ რამდენი ბლოგიც არ შევქმენი, რაღაც გარკვეულ თემატიკასა თუ გაქანებას მივუძღვენი, რამაც შემდეგ ჩარჩოებში მომაქცია და მეც ამ ჩარჩოებიან ბლოგს ზურგი ვაქციე. ახლა ამ ბლოგიდან ჩემი წინა პოსტები წავშალე და გადავწყვიტე ვაცოცლო და განვაახლო ხოლმე ჩემი ბლოგი ჩემი აზრებით, სიახლეებით, ნაწერებით, ნახატებით (სამსახურში უსაქმურობისას ფეინთში ისეთ კაი რამეებს ვხატავ, რომ არ გაჩვენოთ, არ შეიძლება) და ა.შ.

მოკლედ და კონკრეტულად, ძვირფასო პუბლიკავ, მინდა გამცნოთ, რომ Raycher-ის ბლოგი ამჯერად უჟანრო და უჩარჩოო დაქოქილია და თახთახებს.

მეწვიეთ ხოლმე დრო და დრო.